دوم همهى مؤمنان را به توبه نصوح و خالصانه فرا خواند و از عذاب آخرت برحذر داشت و بعد به حال پيامبر و كسانى كه به او ايمان آوردهاند اشاره فرمود و در پايان ، در مقابل حسن عاقبت مؤمنان مثال سوء عاقبت زنان نوح و لوط را بيان داشت كه به شوهرانشان خيانت كردند و جهنمى گرديدند .
* * * اين خلاصهاى بود از آنچه در سورهى تحريم آمده است . اجماع روايات متواتر - به جز روايات امّالمؤمنين عايشه - بر آن است كه آن دو زنى كه عليه رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) همدست و پشتيبان هم شدند ، عايشه و حفصه بودند . اما روايات « امّالمؤمنين عايشه » دربارهى همدست ديگرش با هم اختلاف دارند . او همچنين مىگويد : آنچه كه پيامبر بر خود حرام كرد « عسل » بود ! و اين هرگز شايسته عظمت خداوندى و حكمت بالغهى او نيست تا فرشتگان و صالح مؤمنان را براى اين امر بسيج نمايد .
همچنين است حال روايت خليفه عمر كه با محتواى اين آيات و نصّ صريح قرآنى دمساز نيست . زيرا ، قرآن كريم مىفرمايد : همدستان عليه پيامبر دو زن بودند و خليفه مىگويد : پيامبر همهى زنانش را رها كرد . چون پيش از آنچه براى او ميسور بود طلب مىكردند . آرى ، اين روايت مناسب « آيات تخيير » است ؛ آياتى كه خداوند به پيامبرش فرمود تا زنانش را مخير نمايد كه يا زندگى دنيا و زينت آن را برگزينند و بيايند تا بهرهمندشان نمايد و به نيكى و زيبايى تمام رهايشان سازد و يا خدا و رسول خدا و زندگى آخرت را انتخاب نماييد كه خداوند براى نيكوكاران آنها پاداش عظيمى را فراهم نموده است .
أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ) ( فارسى ) — صفحة 108
مساهمون: السيد مرتضى العسكري
ص١٠٨