بَداء يا محو و اثبات الهى
نخست : معناى لغوى بداء
بدا در لغت دو معنى دارد :
1 . « بَدَا الأمرُ بُدُوّا و بَداءً » ، يعنى : اين موضوع آشكار واضح شد . پس ، يكى از معانى « بَداء » آشكار شدن و وضوح است .
2 . « بَدا لَهُ فِى الْأمر كَذا » ، يعنى : در اين موضوع چنين رأيى برايش پيدا شد ؛ رأى تازهاى پيدا كرد .
دوم : معناى بَداء در اصطلاح علماى عقايد اسلامى
علماى « عقايد اسلامى » گفتهاند : « بداء » درباره خداوند ، آشكار كردن چيزى است كه بر بندگان مخفى بوده و ظهورش براى آنان تازگى دارد .
بنابراين ، كسانى كه پنداشتهاند مقصود از « بداء » درباره خداوند اين است كه براى حق تعالى نيز ، همانند مخلوقات ، رأى تازهاى - غير از آنچه پيش از « بداء » داشته - پيدا مىشود ، سخت در اشتباهند ، راستى را كه خداوند برتر و بالاتر از آن است كه مىپندارند .
سوم : بداء در قرآن كريم
الف ) خداى متعال در دو موضع از سوره رعد ، آيات 7 و 27 مىفرمايد :
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ . . . ؛ *
كسانى كه كافر شدند مىگويند : چرا آيت و معجزهاى از پروردگارش بر او نازل نشده ؟ . . .