بيت اللّه الحرام تبرك جويند و از آن نمازگاه برگيرند تا ياد ابراهيم زنده و جاويد گردد ، و هيچ اثرى از شركِ به خدا هم در آن نيست .
ب ) صفا و مروه
خداوند سبحان مىفرمايد :
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما ؛
« 1 »
به راستى كه صفا و مروه از شعائر الهى است . پس كسى كه حج بگذارد يا عمره ، هيچ باكى بر او نيست كه آنها را طواف نمايد .
بخارى در اين باره روايتى دارد كه فشرده آن چنين است :
هنگامى كه ابراهيم هاجر را با پسرش اسماعيل در مكه رها كرد و آب آشاميدنى آنها تمام شد و او و فرزندش دچار تشنگى شدند و اسماعيل از شدت تشنگى به خود مىپيچيد ، هاجر [ از شدت اندوه ] به سوى صفا رفت تا شاهد آن حالت نباشد . سپس بر بلنداى آن شد و به اطراف نگريست تا شايد كسى را ببيند ، و چون كسى را نيافت ، از صفا فرود آمد و به زمين هموار كه رسيد ، همانند انسانى تلاشگر ، به « سعى » و كوشش پرداخت تا هموارى را پيمود و به مروه رسيد . سپس بر بلنداى آن شد و به اطراف نگريست تا شايد كسى را ببيند ، و چون در آنجا نيز كسى را نيافت ، اين رفت و آمد را هفت بار ادامه داد .
ابن عباس گويد : رسول خدا صلىاللهعليهوآله فرمود : اين سعى مردمان در ميان صفا و مروه ، [ يادآور ] همان سعى هاجر است . « 2 »
خداوند « سعى » ميان « صفا و مروه » را نيز ، بخشى از مناسك حج قرار داد تا يادآور « سعى » هاجر و بزرگداشتى براى كار بزرگ او باشد . استحباب هروله و تند رفتن حاجيان در فاصله هموار ميان « صفا و مروه » نيز ، زنده كردن ياد هروله و تند رفتنهاى تلاشگرانه او در آنجاست .
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 158 .
( 2 ) . همان ، ص 158 . و نيز معجم البلدان ماده « زمزم » ، درباره تاريخ اسماعيل از تاريخ طبرى و ابن اثير .