اخاف ان يقتلون در سوره شعراست . يعنى : ذنب و گناه و پىآمد كار به نظر مشركان و فرعونيان ، و نه ذنب و گناه حقيقى و واقعى . بنابراين ، گناه پيامبر
صلىاللهعليهوآله در برابر قومش ، همانند گناه موسى در برابر قبطيان مصر بود .
* * * به همين مقدار از بيان تأويل و معناى آيات ، بنابر معناى لغوى آن ، بسنده مىكنيم و در بخش بعدى - به يارى خدا - تأويل و معناى آيات در روايات را مىآوريم .
تأويل و معناى آيات در روايات امامان اهل بيت عليهمالسلام
شيخ صدوق روايت كند كه : مأمون عباسى متكلمان اسلامى و ساير اديان از يهود و نصارى و مجوس و صابئين را نزد امام رضا عليه السلام گرد هم آورد . على بن جهم از متكلمان اسلامى كه در بين آنان بود از امام رضا عليه السلام پرسيد : اى زاده پيامبر ! آيا شما قائل به عصمت انبياييد ؟ فرمود : آرى . گفت : پس با اين سخن خداى متعال چه مىكنيد كه فرموده
: وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ ،
و نيز اينكه فرموده :
وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ ،
و اينكه درباره يوسف فرموده : و لقد همّت به و همّ بها ، و اينكه درباره داود فرموده :
وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ
، و اينكه درباره پيامبرش محمد صلىاللهعليهوآله فرموده :
وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ
؟
امام عليه السلام به او فرمود : « واى بر تو اى على ! از خدا بترس و زشتيها را به انبياى الهى نسبت مده ، و كتاب خدا را به رأى خود تأويل و معنى مكن كه خداى عزوجل مىفرمايد
: وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ؛
تأويل و معناى آن را جز خدا و راسخان در علم نمىدانند .
اما سخن خداى عزوجل درباره آدم : وعصى آدم ربه فغوى ، پس بدان كه خداى سبحان آدم را آفريد تا حجت و جانشين او در زمين و آباديهاى آن باشد . خداوند او را براى بهشت نيافريده بود . و نافرمانى آدم در بهشت بود نه در زمين . [ در بهشت بود ] تا مقدرات الهى به انجام رسد . پس ، هنگامى كه به زمين فرود آمد و با گزينش الهى حجت و جانشين خدا شد ، معصوم گرديد كه خداوند فرموده
: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ ؛
خداوند ، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برگزيد .
و اما سخن خداى عزوجل [ درباره يونس عليه السلام ] :
« وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ