1 - فشردهى تعريف مصطلحات چهارگانه : قرآن ، سنت ، فقه و اجتهاد
1 - « قرآن » كلام خداوند است ؛ كلامى كه آن را به لغت عرب بر خاتم انبيا ( ص ) نازل فرمود ، و مقابل آن در لغت عرب « شعر و نثر » است . پس مجموعه كلام عرب يا قرآن است يا شعر است يا نثر .
واژهى « قرآن » واژهاى است كه هم بر كلّ قرآن اطلاق مىشود هم بر يك سورهى قرآن و هم بر يك آيهى قرآن ، و گاهى نيز بر بخشى از يك آيه ؛ همانگونه كه اطلاق واژهى شعر به كلّ ديوان شعر و به يك قصيده و به يك بيت ، به همگى صادق است .
اين واژه [ / قرآن ] اصطلاحى اسلامى است ؛ چون در كلام خدا و حديث پيامبر ( ص ) آمده است . علما براى قرآن اسامى ديگرى را نيز برشمردهاند كه اين اسامى در اصل براى وصف و تعريف قرآن است نه نام قرآن ؛ ماند : « كتاب » و « ذكر » .
و نيز ، خليفه ابوبكر قرآن را « مصحف » ناميد ، و چون اين واژه در قرآن و حديث شريف نبوى نيامده است ، ما آن را « مصطلح مسلمانان » ناميديم .
سيرهى رسول خدا ( ص ) چنان بود كه هر چه از قرآن كه به تدريج بر او نازل