همو در بخش ديگرى از كتابش گويد :
« ضابطهاى كه با دانستن آن ، صحابى بودن جمع بسيارى مشخص مىگردد : الف - آنان ( / خلفا ) در فتوحات تنها صحابه را به فرماندهى و فرماندارى مىگماشتند .
ب - در سال دهم هجرى هيچكس در مكه و طائف نبود مگر آنكه اسلام آورد و با پيامبر ( ص ) در « حجة الوداع » حضور يافت .
ج - همه افراد قبيله « اوس و خزرج » تا پايان عمر رسول خدا ( ص ) اسلام آوردند .
د - پس از وفات پيامبر ( ص ) نيز هيچكس از آنان كافر نشدند . » . « 1 »
مؤلف گويد : « اگر پژوهشگرى به اجزاى كتاب ما : « يكصد و پنجاه صحابى ساختگى » مراجعه نمايد ، عمق تسامح و تساهل و سهل انگارى مكتب خلفا درباره صحابه و زيان آن بر « علم حديث » را درمىيابد .
ب - تعريف صحابى در مكتب اهلالبيت ( ع )
مكتب اهلالبيت ( ع ) مىگويد : « تعريف صحابى همان است كه در قاموسهاى لغت عرب آمده و گفتهاند :
« صحابه » جمع « صاحب » به معناى معاشر و ملازم و همراه است . و « صحابى » يعنى يك نفر از « صحابه » رسول خدا ( ص ) كه معاشر و ملازم و همراه آن حضرت بوده است . و اين تنها درباره كسى صادق است كه مصاحبت و همراهىاش بسيار باشد . زيرا ، مقتضاى مصاحبت ، همراهى دراز مدت است . « 2 » و چون مصاحبت امرى دو طرفه است ، بناچار بايد لفظ « صاحب » و جمع آن
هامش
( 1 ) - همان ، ص 16 و پيش از آن ص 13 .
( 2 ) - مراجعه كنيد : لسان العرب و مفردات راغب مادّه « صحب » .