خالد در آن جنگ فرماندهء سپاهيان بود . خالد به او گفت : رحمت خدا بر تو باد ، چه چيز تو را بر اين كردار وا داشت ؟ گفت : ميل نداشتم ، در حالى كه مقابل دشمن ايستادهاى تو را بشكنم و كارت را خفيف گردانم .
سبب نبرد فحل اين بود كه چون هرقل به انطاكيه رفت ، روميان و اهل الجزيرة « 1 » را به جنگ فراخواند ، و مردى از نزديكان و كسان مورد اطمينان خويش بفرستاد تا شخصا فرماندهى آنان را به عهده گيرد . اين سپاه با مسلمانان در فحل اردن تلاقى كرده با ايشان نبردى بس شديد و بىامان در پيوستند ، تا اينكه خداوند مسلمانان را بر ايشان پيروز گردانيد و بطريق رومى و حدود ده هزار سپاهى همراه وى كشته شدند و بقيه در شهرهاى شام پراكنده گشتند و برخى به هرقل پيوستند . اهل فحل حصار گرفتند و مسلمانان ايشان را محاصره كردند تا آنكه امان طلبيدند ، بر اين قرار كه جزيه سرانه و خراج از زمينهاى خود بپردازند . مسلمانان ايشان را بر جان و مال امان داده ، پذيرفتند كه ديوارهاى آنان را خراب نكنند . عقد اين امان را ابو عبيدة بن جراح و به قولى ، شرحبيل بن حسنه عهدهدار شد .
امر اردن
حفص بن عمر عمرى از هيثم بن عدى روايت كرد كه شرحبيل بن حسنه همهء اردن را به عنوه گشود ، جز طبريه كه اهل آن مصالحه
هامش
( 1 ) . مناطق واقع بين فرات و دجله را به طور اعم و قسمت شمال غربى آن را به طور اخص الجزيره گويند .