( 555 ) . ابو فراس
حارث بن ابى العلاء سعيد بن حمدان تغلبى ، شاعر و اديب پرآوازه در شهر منبج در سال 320 ق به دنيا آمده است و زير نظر پسر عمويش سيف الدولة امير حلب تربيت يافت . وى در سال 336 ق به حكومت منبج و بعد به حكومت حرّان و در سال 355 ق حكومت حمص برگزيده شد و پس از مرگ سيف الدولة در نبرد با پسر و جانشين وى ابو المعالى شكست خورد و جان باخت . شهرت او به سبب اشعارى كه در دوران اسارت خود به دست روميان سروده و به سبب شجاعت و جوانمردىاش ، در آفاق پيچيد .
يتيمة الدهر ، ج 1 ، صص 48 - 103 ؛ وفيات الأعيان ، ج 1 ، ص 349 .
( 556 ) . و المرء ليس به بالغ فى أرضه . . . .
اين بيت از روى اشتباه در نسخهء فارسى به ابو نواس نسبت داده شده ، درحالىكه در ديوان ابو فراس حمدانى آمده است ( ديوان ، ج 2 ، ص 197 )
( 557 ) . ابيوردى
معافى بن هزيم ابيوردى طريفى ، مكنّى به ابو نصر ، يكى از شاعران و اديبان ابيورد خراسان بود و مقامهاى متعدّدى را در بخارا به دست آورد . وى در سال 360 ق وفات يافت . از آثار او محاسن الشعر ، و أحاسن المحاسن و ديوان شعر را مىتوان نام برد .
يتيمة الدهر ، ج 4 ، ص 134 ؛ معجم المؤلّفين ، ج 3 ، ص 896 .
( 558 ) . لئن تنقّلت من دار إلى دار . . . .
اللطائف : با اختلاف « ثوى » به « أتى » .
ديوان ، ص 260 ؛ اللطائف ، ص 186 .
( 559 ) . و الفرقة حرقة و الغربة كربة .
فراق و جدايى محرومى است ، و غربت بلايى است سخت .
( 560 ) . فحلّى فى ديارك إنّ قوما . . . .
اللطائف ، يواقيت : با اختلاف « بعدت » به « يدعوا » .
اللطائف ، ص 187 ؛ يواقيت ،
A
86 .