( 473 ) . لكلّ شىء سرّ . . . ريقها الراح .
هرچيزى رازى دارد ، و راز نبيذ شادى است .
و گويد : دنيا معشوقهاى است كه آب دهان آن شراب است .
دو عبارت فوق در ديگر آثار ثعالبى ، از المبهج نقل شده است .
اللطائف ، ص 150 ؛ يواقيت ،
A
67 .
( 474 ) . ابو نعيم الفضل
فضل بن دكين بن حمّاد تميمى ، مكنّى به ابو النعيم ، از فقيهان مشهور شيعه در كوفه ، و به طايفهء دكينه منسوب بود . از آثار او مىتوان المسائل فى الفقه را نام برد . به سال 219 ق وفات يافت .
الأعلام ، ج 5 ، ص 148 ؛ معجم المؤلّفين ، ج 2 ، ص 623 .
( 475 ) . الحمد للّه الذى أذهب . . . .
سپاس خداوند را كه غم از ما دور كرد .
خاصّ الخاص ، ص 92 ؛ اللطائف ، ص 155 .
( 476 ) . أعاذل شرب الراح رشد . . . .
اللطائف و يواقيت : با اختلاف « يقينا » به « تقينا » .
دو بيت مذكور از ابن الرومى است و در ديوان وى آمده است .
اى ملامتكننده ! شراب نوشيدن عين صواب است . چون شراب ، نوشندگانش را به بخشش دعوت مىكند ، ما را از بخل نفسهاى خويش نگاه مىدارد و هنگامى كه سخن رستگارى به ميان آيد ، مىگسارى از رستگارى محسوب مىشود .
ديوان ، ج 1 ، ص 321 ؛ من غاب عنه المطرب ، ص 161 .
( 477 ) . و اللّه ما أدرى لأية علّة . . . .
ديوان : با اختلاف : « و اللّه » به « تاللّه » . مصراع دوم : با اختلاف : « يدعونها فى الراح باسم الرّاح » ؛ « أم روحها » به « و لروحها » .
ديوان ، ج 1 ، ص 380 ؛ اللطائف ، ص 151 .
( 478 ) . اعمش
ابو محمّد ، سليمان بن سليمان اسدى ، معروف به اعمش ، از علماى كوفه ، فقيه ، محدّث شيعه مذهب است . اصل وى از رى مىباشد . وى در سال 61 ق در شهر كوفه متولّد شد و در سال