( 220 ) . ابو محمّد السلمى
محمّد بن حسين بن محمّد بن موسى أزدى ، ملقّب به ابو عبد الرحمن از علماى متصوفّه است .
در سال 330 ق تولّد يافت و سال 412 ق زندگى را بدرود گفت . وى چندين كتاب تأليف كرد مانند : حقائق التفسير ، كه مختصرى است دربارهء طريقهء تصوّف ؛ و كتاب طبقات الصوفيّه . خواجه عبد اللّه انصارى مضامين اين كتاب را در هرات به هنگام وعظ املا كرده است كه به نام طبقات انصارى معروف گشته است .
الأعلام ، ج 3 ، ص 889 ؛ يتيمة الدهر ، ج 4 ، ص 91 .
( 221 ) . قد كانت الضيعة فيما مضى . . . .
اللطائف : با اختلاف « تغلّ » به « تعدّ » و « ينج » به « ينجو » .
اللطائف ، ص 60 ؛ يواقيت ،
B
31 ؛ يتيمة الدهر ، ج 4 ، ص 92 .
( 222 ) . قد قلت قولا سديدا . . . .
ديوان : با اختلاف « قد قلت » به « إليك » .
ديوان ثعالبى ، ص 17 ؛ اللطائف ، ص 59 .
( 223 ) . جنّة الرجل داره .
بهشت مرد ، خانهء اوست .
اللطائف ، ص 60 ؛ يواقيت ،
A
32 .
( 224 ) . احنف
احنف بن قيس بن معاويه تميمى ، از شجاعان و فصحاى عرب است كه در حلم و بردبارى به او مثل مىزدند . او حضرت پيامبر - صلى اللّه عليه و آله و سلّم - را دريافت ، در فتح خراسان شركت جست و در واقعهء صفّين همراه حضرت امير بود . به سال 72 ق در كوفه وفات يافت .
الطبقات ، ج 7 ، ص 93 ؛ تاريخ الإسلام ، الذهبى ، ج 3 ، ص 129 .
( 225 ) . و احنف گفت : سراى . . . .
ذكر أحنف ألدور ، فقال : لتكن أوّل ما يشترى و آخر ما يباع .
اللطائف ، ص 60 ؛ يواقيت ، ص
A
32 .