او هلا آيا رساندم ، بار خدايا گواه باش .
البته برنگرديد ( پس از من ) بكفر كه گردن يك دگر را بزنيد زيرا من در ميان شما گذاشتم آنچه كه اگر آن را برگيريد هرگز گمراه نشويد : و آن قرآنست و عترتم و خاندانم آگاه باش ، آيا رساندم ، خدايا گواه باش ايا مردم راستش پروردگار شما يكى است ، و راستش پدر شما يكى همه از آدميد و آدم از خاك و ارجمندتر شما نزد خدا با تقواتر شما است ، و عربى را بر عجمى برترى نباشد جز بتقوى آيا رساندم ؟ گفتند آرى فرمود حاضر بغائب برساند .
ايا مردم خدا قسمت نموده براى هر ارث برى سهم ارثش را ميراث و روا نيست براى ارثگزار كه وصيت براى ديگرى كند بيش از يك سوم مالش را ، و فرزند از آن فراش شوهر است و به او وابسته است و براى زناكار همان سنگ است ( كه با آن سنگباران شود ) ، هر كه خود را وابندد بجز پدر خود ، و وابندد بجز آزادكنندههاى خود بر او باد لعن خدا و فرشتهها و همه مردم و پذيرفته نشود از او كم و بيشى و السلام عليكم و رحمه الله و بركاته .
14 - ثواب الاعمال : تا امام ششم ( ع ) كه فرمود : سه كس روز قيامت عذاب كشند : هر كه صورت حيوانى نگارد عذاب شود تا در آن جان بدمد و نتواند ، و كسى كه در خوابش دروغ گويد عذاب شود تا ميان دو دانه جو را گره زند و نتواند ، و آنكه ميان مردمى بناخواه آنها گوش ايستد كه سرب آب شده در گوشش ريخته شود .
15 - محاسن : تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : ششند كه خدا برايم بد داشته و من آنها را براى امامان از ذريهام بد دارم و بايد آنان هم براى پيروان خود بد دارند ، بازى در نماز و منت در صدقه ، رفث در حال روزه ، و خنده بر سر گورها ، و سركشى در خانهها ، و رفتن در مساجد با جنابت ( راوى گويد : گفتم : رفث در روزه چه باشد ؟ فرمود : آنچه خدا بد داشت براى مريم كه فرموده ( 26 سوره مريم ) راستش من نذر كردم براى خداى رحمان روزه و هرگز امروز با كسى سخن نگويم " گويد : گفتم خموشى از چه ؟ فرمود : از دروغ .
16 - همان : تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : به راه سكه نگوئيد كه آن نام مخصوص كوچههاى بهشت است .
17 - سرائر : تا على ( ع ) كه نهى كرد از گره زدن موى سر و زلف و نگار با خضاب فرموده همانا زنان بنى اسرائيل از جهت زلف و نگار خضاب هلاك شدند .
18 - نوادر راوندى : تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : چون خداى تعالى بهشت عدن را آفريد خشتش از طلاى ناب كه ميدرخشيد و با مسك سائيده سپس به او فرمود : تا جنبشى كند و سخن گويد و او گفت توئى خدا نيست شايسته پرستش جز تو كه زنده و پايندهاى ، خوشا بر آنكه
بحار الأنوار ( ج 73 ) ( آداب و سنن ) ( فارسى ) — صفحة 226
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢٦