أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
.
43 - همان : تا على بن مغيره كه امام ششم ( ع ) فرمود : چون سفر كنى و بشهرى كه خواهى درآئى چونش چشمرس ديدى بگو : بار خدا پرورنده هفت آسمان و آنچه بر آن سايه دارند و پرورنده هفت زمين و آنچه بر خود دارند ، و پرورنده بادها و آنچه پراكنده سازند و پرورنده شياطين و آنچه گمراه كنند از تو خواهم رحمت فرستى بر محمد و آل محمد و از تو خواهم خير اين آبادى و آنچه در آنست و به تو پناهم از شرش و شر هر چه در آنست .
44 - همان : تا زراره كه شنيدم امام باقر ( ع ) ميفرمود : عفريتها فرزندان ابليسانند كه نفوذ كنند و در آيند و در كجاوههاى مؤمنان و شترشان را بهم دهند آن را بپائيد با آيه الكرسى ( كه آنها را دور كند ) .
45 - طب الائمه : تا داود رقى از امام كاظم ( ع ) كه فرمود : هر كه در سفر است و از دزدان و درندهها بيم دارد بريال پاكش خود بنويسد ( آيه 80 سوره طه ) "
لا تَخافُ دَرَكاً وَ لا تَخْشى
" كه بفرمان خدا عز و جل در امان ماند ، داود رقى گويد به حج رفتم و در بيابان كسانى از اعراب آمدند و بر كاروان زدند كه من در آن بودم و بر يال شترم همان را نوشتم و بدان خدا كه محمد را به نبوت فرستاد و برسالت گرامى كرد و مؤمنان را بامامت شرافت بخشيد يكى از آنها با من ستيزه نكرد و خدا آنان را از من كور كرد .
46 - مكارم الاخلاق : رسول خدا ( ص ) فرمود : كسى جانشينى بر خاندانش نگمارد بهتر از دو ركعت نماز كه نزد سفر كردن بخواند ، و در وداع بگويد : بار خدايا امروز به تو سپردم دينم و خودم و مالم و اهلم و فرزندانم و همسايههايم ، و وابستههايم از حاضر و غائب و آنچه نعمت دادى بر من ، بار خدا ما را در سايه و در پناه و عزت خود بگير ، عزيز است پناهنده به تو و الا است ستايشت ، و محفوظ است پناهندهات و نيست معبودى جز تو ، توكل بر زندهاى كه مرگ ندارد ، سپاس خدا راست كه فرزندى نگرفته و شريكى در ملك ندارد و او را سرپرستى براى دفع خوارى نباشد او را به خوبى بزرگ شمار سپاس بسيار از آن خداست و منزه باد در هر بامداد و پسين .
و امام باقر ( ع ) چون قصد سفر ميكرد همه عيالش را در اتاقى جمع ميكرد و ميگفت : بار خدا به تو سپردم - تا آخر و از صباح حذاء از امام كاظم ( ع ) ( مضمون شماره 26 را آورده ) .
و امام صادق ( ع ) چون قصد سفر كردى گفتى : بار خدا راه ما را باز كن و به خوبى ما را راه بر و عافيتى كلا بما عطا كن .
و از امام رضا ( ع ) ( نزديك بدان چه در شماره 31 گذشت آمده ) .