و گاهى در حال فرج بعد از شدت و انس پس از هيبت و بسط بعد از قبض و توجه پس از فتور دوائر وجه كريم ظهور مىكند و آن كسى كه به همگى دوائر وجودى آن متوجه است آنها را در حال تسبيح و شناورى مشاهده مىنمايد و مراتب تسبيحى و تنزيهى ذات كريم على الاطلاق را مىنگرد و بىاختيار بر زبان سالك جارى مىشود كه سبحانى ، سبحانى ما اعظم شانى منزهم من منزهم من و چه مقام ارزندهء دارم بارى اينگونه جملات ( شطحيات ) در صورتى بر زبان سالك جارى مىشود كه در كمال استغراق قرار گرفته باشد ليكن هرگاه از حال استغراق بيرون آيد و به خود متوجه شود مىگويد سبحانه سبحانه ما اعظم شانه خدا منزه است آرى خدا منزه است و چقدر شأن او بزرگ است .
فوائح الجمال وفواتح الجلال ( فارسى ) — صفحة 181
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص١٨١