پرهيز نموده و قيام مسلحانه عليه آنان را تجويز نمىكنند . و اين مطلب را نيز به پيروان خود ، تحت عنوان « لزوم تقيه » توصيه مىكردند . حتى گاهى بعضى از خويشان خود را كه به مبارزهء مسلحانه عليه آنان دست مىزدند شديدا توبيخ كرده و عمل آنان را محكوم مىنمودند و مىگفتند : قيام مسلحانه تا هنگامى كه چند قضيه واقع نشود جايز نيست : ( 1 ) اوّل : « ركود خورشيد » هنگام ظهر .
دوّم : شنيدن « صدايى از آسمان » كه نام « مرد مخصوصى » را اعلام كند .
سوّم : لشكرى در بيداء به زمين فرو رود .
در اين هنگام خواهد بود كه آخرين پيشواى حق ، قيام مسلحانه را آغاز مىكند تا دولتهاى ستمگر و باطلپرور را نابود سازد . به همين خاطر خلفاى آن زمان ، اهميت زيادى به وجود « امامان شيعه » و ظهور آنان و به كسانى كه براى آنان تبليغ مىكردند ، نمىدادند . و علاوه بر اين ، شيعيانى كه هواى قيام مسلحانه در سر مىپروراندند و يا به چنين دعوتى پاسخ مثبت مىدادند ، در آن روزگار بسيار اندك بودند .
اما پس از مرگ « حسن بن على » طبق پيشگويى همان امامان پيشين ، وجود كسانى كه نبرد مسلحانه را تجويز نمىكردند ، سپرى گرديد و زمان وجود كسى كه اين عمل را تجويز مىكند و حتما رهبرى اين كار را به عهده خواهد گرفت ، فرا رسيد . و اين امر موجب شد كه جستجو ، براى دستگيرى و نابودى وى ، شديدتر گرديد و تصور مىكردند كه اگر « فرزند حسن » را گرفته و نابود سازند ، اين قيام
الفصول العشرة في الغيبة ( ده انتقاد و پاسخ پيرامون غيبت امام مهدى عج ) ( فارسي ) — صفحة 57
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٥٧