مقدمهء دفتر
( بسمه تعالى ) يكى از بهترين و استوارترين راههاى ارتباط انسان با پروردگار بزرگ « نماز » است . در قرآن مجيد و روايات معصومين عليهم السّلام نسبت به نماز ، سفارش فراوانى شده تا آنجا كه نماز يكى از اركان اساسى اسلام به شمار آمده و در برخى از روايات ، معيار سنجش اعمال قرار گرفته است « 1 » و چون نماز قانونى الهى است ، طبيعتا از اجزاء و شرايط خاصى برخوردار است كه يكى از آن اجزاء به عنوان ركن نماز ، انجام دو سجده در هر ركعتى از آن است .
اما آنچه معركهء آراء و محل تلاقى و برخورد افكار و انديشههاى فقها گرديده فروع احكام ، كيفيت ، اركان ، شرايط و اذكار آن است كه از آن جمله اين مسأله است كه سجده بر چه چيزهايى جايز است و بر چه چيزهايى جايز نيست ، كه در طول تاريخ اسلام ، مدار بحث و فحص بوده و اكنون نيز هست .
براى روشن شدن اين مسأله ، كيفيت نزاع و ادلّه ارائه شده ، مؤلف محترم با استفاده از آيات كريمه ، روايات و با استناد به گفتار صحابه ، تابعين و فقها در سطح نسبتا وسيع و گستردهاى به تبيين و توضيح ديدگاه مكتب اهل تسنن و
هامش
( 1 ) - بحار ، ج 10 ، ص 364 .