« بنا بر اين ، اعتقاد به جواز سجده بر فرش و قالى و التزام به آن و فرش نمودن مساجد با آنها به جهت سجدهء بر آنها به گونهاى كه امروزه در بين مردم متداول و مرسوم شده است ، بدعت محض و يك امر جديد و غير مشروع است كه مخالف با سنّت خدا و رسول الهى مىباشد و حال آنكه به فرمودهء قرآن :
وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا
« 1 » يعنى : « سنّت خداوند تغيير و تحويل نمىپذيرد » . « 2 » .
گروه بر حقّ شيعهء دوازده امامى فقط به آنچه قرآن بدان نطق نموده و روح الأمين نازل كرده و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم آن را بيان و اهل بيت عليهم السّلام - اهل بيتى كه خداوند رجس و پليدى را از آنان دور ساخته و آنان را كشتى نجات و پيشوايان هدايت و هموزن و همرديف با قرآن قرار داده و آنان را رهبر صاحبان عقل و خرد و پيشوايانى كه مردم را به امر او به سوى حقّ و صراط مستقيم هدايت مىكنند قرار داده است - هم آن را تقرير و بيان نمودهاند ، معتقد و ملتزم بوده و به آن سر مىسپارد .
« ولى جاى بسى تعجب است و چنانچه زنده بمانى ، روزگار عجيبتر از اين را هم به تو نشان خواهد داد ، اينكه آراء و فتاواى بزرگان اهل سنّت به اين سمت پيش رفت كه سجده بر حرير و پشم و پنبه را تجويز كند . و علّت اين امر هم خطا و اشتباه در اجتهاد بود . و اين جريان تا آنجا شدّت گرفت كه مسائل ، وارونه شد و آنچه سنّت بود ، بدعت به حساب آمد و آنچه بدعت بود در زمرهء سنّتها در آمد ، به طورى كه كار به جايى رسيده كه شيعيان و دوستداران اهل بيت عليهم السّلام به خاطر عمل به سنّت الهى ، تكفير شده و به كفر و شرك و زندقه متّهم مىگردند و اينها همان اهانتها و تحقيرهايى است كه به جاى اكرام و احترام و
هامش
اجتناب كنيد . ( سورهء حشر ، آيهء 7 ) .
( 1 ) - سورهء فاطر ، آيهء 43 .
( 2 ) - سيرتنا ، ص 134 .