انحصار جواز سجده بر زمين مىكنند ايستادگى و مقاومت كنند ، رواياتى مانند اين فرمايش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم كه مىفرمايد : « زمين به عنوان سجدهگاه و پاككننده براى من قرار داده شد » .
و نيز آنچه در باب سيرهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم و صحابه گذشت كه سيرهء آنان بر سجدهء به زمين استمرار داشته است . و اينكه گفته شد كه سجده بر لباس تنها در حال ضرورت و اضطرار جايز است و جواز سجده بر لباس تنها اختصاص به اين صورت دارد .
ب - اتّفاق بزرگانى از فقها نظير بخارى ، نسائى ، دارمى ، ابن ماجه ، نخعى ، سلمانى ، صالح بن خيوان ، عمر بن عبد العزيز ، عروة بن زبير ، امام شافعى ، شوكانى ، ابن حجر ، امام مالك و بزرگان از صحابه بر اين است كه جواز سجده بر غير زمين و گياهان ، اختصاص به حال ضرورت و اضطرار دارد ، به گونهاى كه اين مطلب را ارسال مسلّم تلقى كردهاند ، همانگونه كه سخنان آنان به طور مفصل ذكر شد .
چگونه مىتوان جواز سجده بر لباس را به طور مطلق و در همه حال به انس بن مالك كه ناقل حديث اضطرار بوده و يكى از راويان حديث : « شكونا إلى النبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلم حرّ الرمضاء فلم يشكنا » « 1 » مىباشد و همينطور به ابن مسعود كه فقط سجدهء بر زمين را جايز مىدانست ، نسبت داد ؟ !
ج - بيهقى ، روايت « سجده بر گوشهء عمامه » را انكار كرده است ، در آنجا كه مىگويد : شيخ گفته است كه هيچيك از اين رواياتى كه بر سجده بر گوشهء عمامه توسط رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم دلالت مىكند ، ثابت نشده است . و كلام حسن بصرى كه از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم روايت كرده است ، صحيحترين چيزى است كه در
هامش
( 1 ) - در مورد شدّت گرما به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم شكايت كرديم ، ولى حضرت به شكايت ما توجّهى نفرمود .