29 - بدترين توشه براى روز رستاخيز ذخيره گرفتن و برداشتن ستم بندگان است ( يعنى ستم كردن ببندگان بدترين چيزى است كه انسان بهمراه خود در قيامت ببرد ) .
30 - هر بهرهء كه ( به انسان رسد و ) شكر آن بجا آورده شود از ميان نخواهد رفت . و هر نعمتى كه سپاس آن نشود باقى نخواهد ماند .
31 - روزگار دو روز است ( يعنى دو حالت دارد ) روزى بسود تو است ، و روزى بزيانت ، پس اگر بسود تو بود ( و بر طبق دلخواهت پيش آمد ) سرمست مشو ، و اگر بزيانت بود بردبارى كن ( كه بر اثر صبر نوبت ظفر آيد ) .
32 - چه بسيار عزيز و بزرگمنشى كه خوى ( زشتش ) او را خوار كند ، و چه بسا مرد خوارى كه خوى ( نيكو و پسنديدهء ) وى او را بزرگوار و عزيز سازد .
33 - كسى كه تجربه در كارها ندارد ( و آزموده نشده ) گول خواهد خورد ( و فريبش دهند ) و كسى كه با حق ( و حق پرستان ) كشتى بگيرد به زمين خواهد خورد .
34 - اگر مرگ و اجل دانسته شود آرزو كوتاه گردد .
35 - سپاسگزارى زينت و آرايش توانگرى است ، و بردبارى زينت گرفتارى و تنگدستى است .
36 - ارزش هر كس باندازهء چيزى ( و هنرى ) است كه آن را نيكو ميداند ( و به كار مىبندد ) .
37 - مردم فرزند كارهاى نيك خود هستند .
38 - انسان در زير زبان خود پنهان است (
تا مرد سخن نگفته باشد * عيب و هنرش نهفته باشد
) .