بخواهى صبر كن كه بهتر است .
2 . انسان دعا كننده مىتواند در ضمن دعايش به وجود پيامبر صلى الله عليه و آله متوسل شود و اين جواز ، از دعايى معلوم مىشود كه پيامبر صلى الله عليه و آله به آن دردمند آموخت . دقت در آن ، اين نكته را اثبات مىكند و اينكه هر مسلمانى در مقام دعا مىتواند توسّل به خود پيامبر بجويد و به سبب او به خدا توجه كند . جمله هايى كه بر اين گونه از توسّل دلالت مىكند ، يكى « اللهم إنّي أسألك وأتوجّه إليك بنَبِيّك » است و مقصود از آن ، توسل و درخواست از خدا به خود ذات مقدس و شخصيت بزرگوار رسول خدا صلى الله عليه و آله است نه به دعاى او .
ديگرى تعبير « محمّد ، نبى رحمت » است كه در منابع آمده و اين توصيف ، نشان مىدهد كه توسّل به خود آن حضرت است ، به خاطر كرامت و فضيلتى كه دارد .
و نيز جملهء « يا محمّد ، من به سبب تو به پروردگارم روى مىآورم : إنّى اتوجّه بِكَ الى ربّي » نيز دلالت مىكند كه آن بيمار ، طبق آموزش پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، خود آن حضرت را وسيلهء دعاى خود قرار داده و به خاطر مقام و فضيلتى كه دارد ، به خود پيامبر صلى الله عليه و آله توسّل جسته است .
البته به ذهن و خاطر آن بيمار ، جز توسّل به دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله نگذشته بود ، ليكن پيامبر صلى الله عليه و آله به او دعايى آموختكه در آن توسّل به خود پيامبر صلى الله عليه و آله آمده بود و اين در نوع خود توسّل دوّم است . پس روشن شد كه براى مسلمان مستحب است به دعاى صالحان از انبيا و اوليا توسّل جويد ، همانگونه كه جايز است در دعايش توسّل به خود آنان و به مقام و منزلتشان متوسّل شود .
از احاديث شريف برمىآيد كه اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله در مقام نيايش و دعا ، حتى پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله نيز به خود آن حضرت توسّل مىجستند . طبرانى از ابوامامة بن سهل بن حنيف ، از عمويش عثمان بن حنيف چنين نقل مىكند :
مردى به خاطر كارى كه داشت ، نزد عثمان بن عفّان رفت و آمد مىكرد و عثمان به او التفات و اعتنايى نمىكرد . عثمان بن حنيف را ديد و نزد او شكايت كرد . وى به او گفت : برو وضوخانه ، وضوبگير ، سپس به مسجد برو و دو ركعت نماز بخوان و بگو :
دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — صفحة 139
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٣٩