162 -
و قال عليه السلام : أقلّ ما يلزمكم للهّ تعالى ألّا تستعينوا بنعمه على معاصيه .
163 -
و قال عليه السلام : إنّ اللّه تعالى جعل الطّاعة غنيمة الأكياس عند تفريط العجزة - السلطان وزعة اللّه في أرضه .
164 -
[ و قال عليه السلام ] ، في صفة المؤمن : بشره في وجهه ، و حزنه في قلبه ، أوسع شيء صدرا ، و أذلّ شيء نفسا . ( 1 ) يكره الرّفعة ، و يشنأ السّمعة . طويل غمهّ ، بعيد همهّ ، كثير صمته ، مشغول 162 - و گفت - عليه السّلام : كم ترين آنچه لازم است شما را مر خدا آنك يارى نخواهيد به نعمت [ هاى ] او بر معصيت هاى او .
163 - [ و گفت عليه السّلام ] : بدرستى كه خداى تعالى گردانيد طاعت را غنيمت زيركان ، نزديك تقصير عاجزان .
- خداوند [ ان ] پادشاهى باز دارند [ گان ] خدا باشند در زمين او .
164 - در صفت مؤمن [ فرمايد ] : گشادگى باشد در روى او ، و اندوه او در دل او .
فراخ ترين چيزى سينهء [ او ] باشد ، و ذليل ترين چيزى نفس [ او ] باشد . ( 1 ) كراهت دارد رفعت و بلندى را ، و دشمن دارد آوازه را . دراز باشد غم او ، دور باشد قصد او ،