29 / 58 - 47
47 . و همچنانت [ 512 ] فرو فرستاديم به تو اين نبشته را . پس آنانى كه داديم ايشان را آن نبشته را همىگروند به آن قرآن و از اينان است يعنى اهل مكّه آنى كه مىگرود به آن قرآن و نستيهد انكار نكند به نشانها و حجّتهاى ما مگر ناگروندگان .
48 . و نبودى اى محمّد كه همىخوانى از پيش اين هيچ نبشتهء و نمىنويسى نتوانستى نوشت آن كتاب را به دست راستت ، آنگاه كه نوشتى و خواندى هراينه . . . در تبهكاران مشركان .
49 . نه كه او قرآن و محمّد و احوال او آيتهاست روشنان در سينههاى دلها آنانى كه داده شدند دانش را و نستيهد و انكار نكند به نشانها و حجتهاى ما مگر ستمكارانى .
50 . و گفتند كافران مكّه : كه چرا نفرستاده شد برو يعنى بر محمّد نشانها از پروردگار او ؟ بگو هراينه كه اين نشانها كه شما به آرزو مىخواهيد نزد خداست چون خواهد فرستد به دست من نيست و هراينه كه من بيم كنندهام هويدا و آشكار .
51 . ا و نه بس بود ايشان را كه ما فرو فرستاديم بر تو اين نبشته را يعنى قرآن را ، خوانده مىشود بر ايشان . بدرستى كه در اينت است هراينه بخشايشى و پندى و ياد كردى مر گروهى را كه گروند .
52 . بگو بسنده است خداى در ميان من و ميان شما گواه ، گواه كه من رسولم و اين قرآن كتاب اوست كه مىداند آنچه در آسمانهاست و در زمين . و آنانى كه گرويدند به ناچيز يعنى بت و نگرويدند به خداى ، اينان ايشان زيانكارانند .
53 . و به شتاب همىخواهند از تو به عذاب ! و اگر نبودى هنگام نام زد نام بردهء [ 513 ] هراينه آمدى ايشان را عذاب و هراينه آيد عذاب ايشان را آرزوى ايشان ناگاه و ايشان آگاهى ندارند پس در عذاب افتند .
54 . به شتاب همىخواهند از تو به عذاب ! و بدرستى كه دوزخ هراينه فرا رسنده و گرد بر آينده است به ناگروندگان هيچكس از ايشان نرهد از آنجا .
55 . آن روز فرا پوشد ايشان را عذاب از زبر سر ايشان و از زير پايهاى ايشان و گوييم ما ايشان را : بچشيد آنچه بوديد كه همىكرديد در دار دنيا با بندگان من .
56 . اى بندگان من آنانى كه گرويدند ! بدرستى كه زمين من فراخ است پس مرا پس بپرستيد مرا به يگانگى .
57 . هر تنى چشندهء مرگ است بازپس به ما بازگردانيده شويد به قيامت .
58 . و آنانى كه گرويدند و كردند كارهاى نيك ، هراينه جاى دهيم ايشان را از بهشت بالا خانهها ، مىرود از زير آن جويهاى فراخ ، جاويدان در آن ، نيكا مزد كاركنان آن بهشت .
القرآن الكريم (فارسى) — صفحة 342
مساهمون: كتاب الله تبارك وتعالى
ص٣٤٢