بسم اللّه الرحمن الرحيم حمد بىحد و ثناى مثنّا « 1 » خداى را كه در كبريا و تعالى به جلال منفرد است ، و در تمجيد و تقديس و تنزيه و تسبيح به استحقاق متوحد ، قايم است به عدل در آن چه حكم كرده است و بيافريده است ، و متطول است به فضل در آن چه عطا داده است و بخشيده است ، حفظ بنده در همهء موارد و مجارى تكفل نموده است ، و در انجاح مقاصد و اسعاف امانى « 2 » او إحسان و انعام فرموده است كه بنده را به هدايت رساند . و اوست كه بميراند و زنده گرداند . و چون [ بنده ] بيمار شود ، نسيم شفا از بوستان عنايت او يابد ، و چون ضعيف گردد ، نور قوّت از آسمان رعايت او بر او تابد . اوست كه اول توفيق طاعت دهد ، پس آن را قبول فرمايد . و اوست كه به طعام و شراب از بطلان و هلاك صيانت نمايد و به قوت اندك بنده را قوّت بخشد و قانع گرداند تا صولت نفس بشكند ، و شيطان را در او مجارى نماند و شر نفس و شيطان از او دفع كند . بعد از آن ربّ خود را پرستارى نمايد و حفظ او بكند ، « 3 » پس از آن كه اسباب لذت و شهوت او به تمهيد رساند و بواعث و دواعى را در او از وجوه بسيار برانگيزاند . و به همهء اينها كمال امتحان و تمام ابتلا حاصل آيد و ظاهر گردد كه چگونه او را بر هواى خود ايثار « 4 » نمايد و چگونه اوامر و نواهى او را نگاه دارد و مواظبت بر طاعت و باز بودن از معصيت به جاى آرد .
و درود و تحيات بر محمد - صلّى اللّه عليه و سلّم - كه بندهء نامدار و رسول مختار اوست ،
هامش
( 1 ) مثنّا ( از عربى مثنّى ) ، مضاعف .
( 2 ) امانى - « كتاب شرح عجايب دل » پاورقى 261 .
( 3 ) در عربى :
ثم يعبد ربّه و يتّقيه .
( 4 ) ايثار ، ديگرى را بر خود ترجيح دادن ، بر خود برگزيدن .