داشته ونهايت جدّت تاريخ كتابت سه نسخهء موجوده از ديوان منسوب غلطا بباباكوهى كه قديمترين آنها در أواخر قرن يازدهم ( سنهء 1088 ) يعنى متجاوز از ششصد وپنجاه سال بعد از باباكوهى كتابت شده ، وصبغهء فوق العادة جديد سبك وأسلوب اين اشعار نسبت باشعار شعراء قرن چهارم وپنجم ، واشتمال اين ديوان چنانكه سابق مفصّلا در آن باب بحث كرديم بر عدّهء كثيرى از غزلهائى كه شاعر در آنها صريحا واضحا باستقبال غزلهاى حافظ رفته واشارهء شاعر بكشّاف « 1 » [ زمخشري ] و « خطّ تعليق » « 2 » وعلاوة بر همهء اينها سخافت خارج از حدّ تصوّر غالب اشعار اين ديوان ، مجموع اين قرائن وامارات جاى كمترين شك وترديدى براي احدى كه مأنوس بشعر وادبيّات فارسي باشد باقي نميگذارد كه نسبت دادن اين اشعار بيكى از فحول فضلاء وعلماء ومشايخ تصوّف أواسط قرن چهارم وأوايل قرن پنجم يعنى أبو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه بن باكويهء شيرازي از محالات وممتنغات است ، وواضح است كه چيزى كه باعث اشتباه بعضي از جهّال ايرانيان گرديده واين ديوان را نسبت بباباكوهى دادهاند فقط اشتراك لفظي « كوهى » است كه تخلص اين شاعر مجهول گمنام از اهالى قرن نهم يا دهم بوده با باباكوهى معروف كه از اهالى قرن چهارم وپنجم بوده است ، و « باباكوهى » نيز چنانكه سابق گفتيم تحريف عاميانهء « باكويى » است كه نسبت صاحب ترجمه ما نحن فيه بوده بجدّ اعلاى خود باكويه وبعدها در زمان عوام شيراز بمناسبت سكنى گزيدن وى در أواخر عمر بعد از مراجعت از سفرهاى دور ودراز خود در كوه معروف شمالي شيراز ووفات وى ودفن وى در همان كوه كلمهء باكوئى بباباكوهى تحريف شده است ، - بپايان رسيد حواشي أواخر كتاب شدّ الإزار بقلم عبد ضعيف محمّد بن عبد الوهّاب بن عبد العلى قزوينى گليزورى عفى عنه در چهارم جمادى الآخرة سنهء هزار وسيصد وشصت وهفت هجرى قمري مطابق بيست وپنجم فروردين سنهء هزار وسيصد وبيست وهفت هجرى شمسي در منزل خود در كوچهء دانش خيابان فروردين از محلّات شمال غربى طهران حامدا ومصلّيا ب -
هامش
( 1 ) -ز چشم أو بياموزند خود علم نظربازى * كه از هر غمزهء شوخش دو صد كشاف مىآيد( ابن باكويه در سنهء 442 وفات يافته وزمخشري صاحب كشاف در سنهء 467 متولد شده يعنى 25 سال بعد از وفات ابن باكويه ) ،
( 2 ) -خط رخسار يار شد تعليق * تا دلم شد بعشق دوست رفيق ،.