طاعتت كه در هر عضوى من در آيد و از من جدا نشود تا تو را ملاقات كنم و از رحم خود به نافرمانيت بگو : از هر عضوم برآيد و به من نزديك نيايد تا تو را ملاقات كنم ، و از دنيا به من روزى كن و مرا بدان بىرغبت كن و آن را از من دريغ مكن با رغبتم در آن ، اى بخشاينده .
( 1 ) 31 - از عبد الرحمن بن سيابه گفت : امام صادق ( ع ) اين دعا را به من داد : « سپاس از آن خدا است كه خود سرپرست سپاس است و شايان آن و پايان آن و در خور آن پاك است ، هر كه يگانهاش شناخت و ره يافته است ، هر كه پرستيدش و كامياب شده ، هر كه فرمانش برده و آسوده است ، هر كه به دو پناهنده شده ، بار خدايا ! اى صاحب جو و بزرگوارى و ستايش نيكو و سپاس ، از تو خواهم خواستن كسى كه گردن به درگاهت نهاده و بينى به خاك آستانت سوده و چهره بر خاك درت نهاده و خود را خوار كرده است و از ترست اشكش روان است و آب ديدهاش گردان و به گناهانش در برابرت اعتراف كرده و خطايش او را در برت رسوا ساخته و چركين كرده و جرمش او را نزد تو و در اين هنگام نيرويش سست شده و بىچاره است و اسباب فريب دادن از او بر كنار شده و هر بيهوده و باطل از برش نابود گرديده و گناهانش او را به مقام خوارى در پيشگاهت كشاندهاند و به فروتنى در برابرت و زارى به آستانت واداشتهاند ، از تو خواهم بار خدايا ، چون خواهش كسى كه در چنين مرتبهاى است و به مانند او روى به آستانت دارم و چون او به درگاهت زارى و فرياد بر آرم و به سختترين وضع او
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 359
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٥٩