( 1 ) تو و قدرتت بر من پروردگارا كه به من مهرورزى و مرا عافيت بخشى چونان كه توانى مرا عذاب كنى و گرفتار سازى ، معبودا ذكر بخششهايت مرا آرام مىكند و اميد به انعامت مرا نيرو مىدهد از آن گاهم كه آفريدى بىنعمت تو نبودم توئى پروردگارم و آقايم و پناهم و داد رسم و نگهبانم و دفعكننده از من و مهرورز به من و كفيل روزيم ، هر آنچه من در آنم ، از قضا و قدرت تو است ، اى آقا و مولاى من در ضمن قضا و قدر و تصميم تو رهائى من باشد از هر گرفتاريم كه دارم و عافيت من باشد زيرا من احدى را از براى دفاع آنها ندارم جز تو و اعتماد به كسى ندارم جز بر تو ، يا
ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ
خوشبينى و اميد مرا منظور دار و زارى و ناتوانى و زبونى مرا ترحّم كن و بدان بر من منّت نه و بر هر دعاكنندهء به درگاهت يا ارحم الراحمين و صلى اللَّه على محمد و آله .
( 2 ) 9 - امام صادق ( ع ) فرمود :
هر گاه امرى تو را به اندوه افكنده بگو در آخر سجدهات :
يا جبرئيل يا محمد يا جبرئيل يا محمد
- آن را تكرار كن -
اكفيانى ما انا فيه فانّكما كافيان و احفظانى باذن اللَّه فانّكما حافظان
. ( 3 ) 10 - از امام صادق ( ع ) كه على بن الحسين ( ع ) مىفرمود :
چون اين كلمات را بگويم ، باك ندارم اگر جن و انس بر عليه من جمع شوند :