( 1 ) موعد مقرر در راه او به جهاد و مبارزه برخيزد خدا عز و جل در بارهء شكار كردن ( امرى عادى و بىاهميت ) فرموده است ( 95 سوره مائده ) : « در حال احرام شكار نكنيد » آيا كشتن شكار بيابان مهمتر است يا كشتن نفوس محترمِ بشر كه خدا حرام كرده ، خدا براى هر چه تا برسد به شكار كردن وقت مقرر كرده و فرموده است ( 3 سوره مائده ) : « چون از احرام در آمديد شكار كنيد » و فرموده است ( 2 سوره مائده ) : « شعائر خدا و ماههاى حرام را براى خود حلال نشماريد » ماهها را شماره معينى دانسته و چهار از آنها را ماه حرام مقرر ساخته و فرموده ( 2 سوره توبه ) : « تا چهار ماه در زمين آزاد بگرديد و بدانيد كه شما خدا را درمانده نسازيد » سپس خدا تبارك و تعالى فرموده ( 5 سوره توبه ) :
« چون ماههاى حرام سپرى شدند مشركان را در هر جا يافتيد بكشيد » براى آن محلى مقرر كرده ، و فرموده است ( 235 سوره بقره ) : « عقد و نكاح را واقع نسازيد تا عدهء مقرر به سر رسد » خدا براى هر چيز موعدى مقرر كرده و براى هر موعدى كتابى و نوشتهاى دارد .
تو اگر گواه روشنى از پروردگار خود در جهاد دارى و يقين به وظيفه خوددارى و كارت پيش خودت روشن است خود دانى و گر نه پيرامون شك و شبهه مگرد و زوال ملكى را كه خوراك مقرر خود را نخورده و عمرش به سر نيامده و به مدت مقرر نرسيده مخواه ، اگر مدتش به سر رسد و خوراكش تمام شود و موعد ثبت آن بگذرد به قطع نهائى رسد و نظم عادلانه پيوسته گردد و تابع و متبوع ( آنان را ) را خداوند پيگرد خوارى و زبونى سازد ، به خدا پناه برم از رهبرى كه وقت خود نشناسد ( تا چه رسد به امور ديگر ) و پيروى طلبد كه از خودش داناتر است .
اى برادر جان مىخواهى ملت و آئين مردمى را زنده كنى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 637
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٦٣٧