فرمود : نزد من است سلاح رسول خدا ( ص ) كسى با من در آن نزاع نتواند كرد ، سپس فرمود : آن سلاح از دستبرد مصون است ، اگر به دست بدترين خلق خدا افتد بهتر آنان گردد ، پس از آن فرمود : اين امر امامت سرانجام به كسى رسد كه براى او جنگ را در پيچيدن ( يعنى به يارى او قيام كنند ، چون پيچيدن حنك نشانهء آمادگى براى جهاد بوده است و مقصود امام قائم است ع ) .
چون خواست خدا به دو تعلق گيرد ، بيرون شود و مردم گويند : اين چيست كه پديد شد ؟ و خدا دست نوازش او را بر سر رعيتش بنهد .
( 1 ) 3 - امام صادق ( ع ) فرمود كه : رسول خدا ( ص ) در كالاى خود كه تركه نهاد شمشيرى و زرهى و عصاى پيكان دارى و زين شترى و استر شهبائى داشت كه همهء آنها را على بن ابى طالب ( ع ) به ارث برد .
( 2 ) 4 - امام صادق ( ع ) فرمود : پدرم زره رسول خدا ( ص ) را كه ذات الفضول نام داشت ببر كرد و دامنش به زمين كشيد و من پوشيدم و بلندتر در آمد .
( 3 ) 5 - احمد بن ابى عبد الله گويد : از امام رضا ( ع ) پرسيدم : ذى الفقار شمشير رسول خدا ( ص ) از كجا بود ؟
فرمود :
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 223
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٢٣