پيروزى و كمك و كاميابى و بركت و كرامت و آمرزش و خوشى و توانگرى و مژده و رضوان و تقرب و يارى و تمكن و اميدوارى و دوستى از طرف خداى عز و جل از آن كسى است كه پيرو و دوست على باشد و به دو اقتداء كند و از دشمنش بيزار باشد و فضل او را بپذيرد و هم فضل اوصياء پس از او را ، بر من لازم است كه آنها را در شفاعت خود در آورم و بر پروردگارم تبارك و تعالى سزاوار است كه شفاعت مرا در بارهء آنها بپذيرد ، زيرا آنان پيروان منند و هر كه پيرو من باشد ، به راستى كه او از من است .
باب مقصود از اهل ذكر در قرآن كه خدا مردم را به پرسش از آنها فرمان داده ، ائمه ( ع ) هستند
( 1 ) 1 - امام باقر ( ع ) در تفسير قول خداى عز و جل ( 43 سوره نحل ) : « اگر تا حال نمىدانستيد از اهل ذكر بپرسيد » فرمود كه : رسول خدا ( ص ) فرمود : ذكر منم و ائمه اهل ذكرند . و در تفسير قول خداى عز و جل ( 44 سوره زخرف ) : « و به راستى آن ذكر است براى تو و تبار تو و آنها در آينده مسئولند » امام باقر ( ع ) فرمود : ما تبار اوئيم و ما مسئوليم .