أمير خسرو
افغان برآيد هرطرف كان مه خرامان دررسد * كاواز بلبل خوش بود چون گل ببستان دررسد
آمد خيالت نيمشب جان دادم وگشتم خجل * خجلت بود درويش را بيگه چو مهمان دررسد
امروز ميرم پيش تو تا شرمسار من شوى * ورنة چه منت جان من فردا چو فرمان دررسد
من خود نخواهم برد جان از سختى هجران ولى * اي عمر چندان صبر كن كان سست پيمان دررسد
ابن الرومي
ورومية يوما دعتني لوصلها * ولم أك من وصل الأغاني بمحروم
فقالت فدتك النفس ما الأصل إنني * أروم « 1 » وصالا منك قلت لها رومي
قيل لسقراط : إنك تستخف بالملك ، فقال إنّي ملكت الشهوة والغضب وهما ملكاه فهو عبد لعبدي « 2 » .
الصلاح الصفدي
أنفقت كنز مدائحي في ثغره * وجمعت فيه كل معنى شارد « 3 »
وطلبت منه أجر ذلك قبلة * فأبى فراح تغزلي في بارد
هامش
( 1 ) في النسخة المطبوعة بمصر بدل لفظة أروم ، أريد ، وهما بمعنى واحد .
( 2 ) وقد نظم هذا المضمون بالفارسية :گفت شاهي شيخ را اندر سخن * چيزي از بخشش ز من درخواست كنگفت اي شه شرم نايد مر ترا ؟ ! * كه چنين گوئى مرا زين بر ترامن دو بنده دارم وايشان حقير * وان دو بر تو حاكمانند وأميرگفت شه آن دو چهاند اين ذلت است ؟ * گفت آن يك خشم وديگر شهوت است( 3 ) شوارد اللغة : نوادرها وغرائبها .