عسل بخر و آب باران بر آن بريز و بنوش ، و آن مرد عمل كرد و خوب شد ( تا آخر آنچه در شماره - 31 - گذشت ) .
67 - : و در روايتى است كه مردى به امام صادق عليه السّلام از درد بيدرمان شكوه كرد و به او همان را فرمود : ( كه در شماره 66 گذشت با اين تفاوت ) كه با عسل آميخته به آب باران قرآن بنويس و بنوش و براى آن گواه آورد كه خدا فرموده « و فرو آوريم از قرآن آنچه درمان و رحمت است ، 82 - الاسراء » و اضافه كرد - چون بارانى بامير المؤمنين عليه السّلام ميرسيد ، با آن جلو سرش را مسح ميكرد و ميفرمود : بركت آسمانست دستى و مشكى بدان نرسيده .
توضيح : خلاصه سخن در شرح : لا صحة مع النهم الخ - اينست كه حرص بر خوراك يا هر حرصى از بيماريها است بلكه سختتر آنها است ، و مقصود از جمله دوم اينست كه خرد مايه اندوه و درد است در اين جهان ، زيرا خردمند هميشه اندوه سراى ديگر دارد براى آنچه از دنيا به دو رسد چون زشتى آن را دريابد ، بر خلاف بيخرد نادان كه باكى ندارد و خوش است بدان .
در نهايه گفته : دبيله برآمدگى و دمل بزرگى است كه در درون برآيد و كشنده است .
68 - در نهج البلاغه : از آغاز سرما بپرهيزيد و با پايانش در آميزيد كه با تنها چنان كرد كه با درختها : آغازش سوزش خزانى دارد و انجامش برگ سبز برآرد .
69 - دعوات راوندى كه زرّ بن حبيش گفت : امام يكم چهار كلمه دارد در طب كه اگر بقراط يا جالينوس گفته بودند صدها برگ پيش ميداشتند و آنها را زيور آن ميساختند و آن گفتار آن حضرتست كه از سرما بپرهيزيد تا آنجا كه - برگ آورد - سپس گفته و روايت است كه از هوا بپرهيزيد .
بيان : « صدها برگ پيش ميداشتند » يعنى براى حفظ و ستايش آن . . و از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله روايت است كه سرماى بهار را غنيمت شماريد كه با تن شما آن كند
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 212
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢١٢