مانع شود ، و بر زخم تازه پاشند و آن را بهم آرد ، و كاغذ مصرى در قديم از آن ساخته ميشد ، مزاجش سرد و خشك است و خاكسترش براى آكله دهن خوبست ، و ريزش خون را بند آورد ، و قرحههاى بد را از پراكندگى باز دارد .
باب شصت و نهم دارو براى درد شكم و پشت
1 - در طب - 78 - از احمد بن رياح پزشك كه اين نسخه را بر امام عليه السّلام براى درد شكم و پشت عرضه كردم و آن را پسنديد ، شيره عسل خشك ( كه از درختى برآيد ) با ريشه انجدان از هر كدام 10 مثقال و 2 مثقال افتيمون كه هر كدام جدا كوبيده شوند و از حرير گذرانده شوند يا پارچهاى مانند آن جز كه افتيمون بيختن ندارد و همان نرم كوبيده شود ، و همه را با هم با عسل آب كرده معجون كنند و 2 مثقال آن را هنگام خواب با آب نيم گرم بنوشند .
بيان : ابن بيطار بنقل از خليل بن احمد گفته : لبنى درختى است كه شيرهاى چون عسل دارد كه آن را « عسل لبنى » گويند و بار ديگر گفته : عسل لبنى مانند عسل است جز اينكه شيرين نيست و از درخت لبنى گيرند .
و از قول ابو حنيفه گفته : از درختى دوخته شود كه مانند دودم است و از اين رو « ميعه » نام دارد چون مايع است .
رازى در « الحاوى » گفته : لبنى همان ميعه است .
اسحاق بن عمران گفته : ميعه درخت ارجمنديست پوستش ميعه خشك است و از آن ميعه روان گيرند و صمغ اين درخت همان لبنى است كه « مقيّد الرّهبان » است و آن صمغ بسيار سفيديست .
ابو جريح گفته : ميعه صمغى است كه از درختى در بلاد روم روان شود كه از آن دوشند و آن را بپزند و پوست آن درخت را هم بفشارند و فشرده آن ميعه روانست و بماند تا سفت شود و ميعه خشك نام شود .