( 1 ) يكى از بزرگان اماميه گفته است ما نگوئيم هر كدام فرزندان فاطمه زهراء بدون قيد و شرط امامند و اين خبر را تنها دليل آن نياوريم بلكه دليل ما اين خبر با اخبار ديگر است اولا پيغمبر ص از ميان عترت خود امير المؤمنين و حسن و حسين را امتيازاتى داد و بجلالت مقام و بزرگوارى و برترى موقع آنها نزد خداى عز و جل رهبرى كرد بوسيله اظهار الطافى كه در هر مناسبت و پيش آمد با آنها نمود كه شهرت آن در ميان ما و زيديه از ذكر آن ما را بىنياز مىكند .
1 - خدا علو شأن آنان را به آيه تطهير اعلام كرد و فرمود همانا خدا ميخواهد پليدى را از شما خاندان ببرد و شما را كاملا پاكيزه كند .
2 - بسوره هل اتى و مانند آن چون اين مقدمات را آماده كرد و بامت فهمانيد كه در ميان عترتش از نظر منزله و مقام و رفعت كسى بر آنها مقدم نيست و دانستيم كه پيغمبر اهل بخشش بىمورد نيست و دوستى و محبت و احترام او فقط به حساب ديانت است مىدانيم كه اين مقام را روى شايستگى دريافت كردهاند و چون پيغمبر بعد از همه اينها فرمود من قرآن و عترت خود را در ميان شما خليفه نمودم دانستيم كه مقصودش اينان بود نه ديگران زيرا اگر فرد ديگرى در عترت اين مقام را داشت او را امتياز ميداد و بموقعيت او اعلام ميكرد تا آنكه امتيازاتى كه نسبت بامير المؤمنين و حسن و حسين عملى كرده بود بخشش مجانى نباشد و اين واضح است و الحمد لله سپس دليل بر امامت حسن بعد از پدرش امير المؤمنين اينست كه پدرش او را خليفه خود كرد و برادرش حسين هم بدلخواه از او پيروى كرد و اما اينكه گفته است اماميه بر خلاف اجماع مدعى شدهاند كه امامت در خاندان مخصوصى از عترت است در جوابش گفته مىشود كدام اجماعى پيش از آن
كمال الدين وتمام النعمة ( فارسي ) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٨٩