كند زيرا كه او نيرومند و با عزتست ، و فرمانش داده كه از شهوت نفس خود بكاهد زيرا نفس سخت آمر ببدى و شهوات است مگر پروردگارم ترحمى كند ، راستى كه پروردگارم آمرزنده و مهربانست و باينكه هنگام اشتباه به قرآن اعتماد كند زيرا در آنست بيان هر چيزى و نيز هدايت و رحمت است مر مردمى را كه ايمان دارند ، و باينكه بدنبال رضاى خدا باشد و پيرامون خشم او نگردد و اصرار بر نافرمانيش نكند زيرا پناهى از خدا نيست مگر بدرگاه خودش .
سپس اى مالك بدان كه من تو را بكشورى گسيل داشتم كه پيش از تو دولتها داشته كه آنها عادل يا ظالم بودند ، و راستى مردم به كارهاى تو هم آن نظرى را دارند كه تو در كارهاى واليان پيش از خوددارى و در باره ات بگويند آنچه را تو در باره آنان ميگفتى ، و همانا دليل شناختن نيكان بيانيست كه خدا به زبان بندگان خود بگذارد ، بايد بهترين ذخيره نزد تو كارهاى خوبى باشد كه مقصود از آن فراهم آوردن رعيت و رعايت آنها است ، پس مهار هواى نفس خود را در دست گير و آنچه روا نيست بر خود دريغ دار زيرا دريغ بر خود بانصاف عمل كردنست در آنچه بخواهى يا نخواهى ، بدلت مهر و محبت رعيت را تلقين كن و لطف و احسان به آنها را براى آنها درنده نيشدار نباش كه خوردنشان را غنيمت شمارى زيرا كه آنان دو دستهاند يا برادران دينى تواند يا هم نوع تواند كه دچار لغزش شوند و در معرض درد و گرفتاريند و بعمد و خطا خلاف كنند ، از گذشت و چشم پوشى بدانها بده به اندازه اى كه ميخواهى خدا از عفوش به تو دهد زيرا تو بالا دست آنهائى و والى بر تو بالا دست تو است ، و خدا بالا دست والى بر تو است براى اينكه قرآن را به تو آموخته و تو را بسنت پيغمبرش بينا كرده به شرحى كه در اين فرمان
تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 122
مساهمون: ابن شعبة الحراني
ص١٢٢