ب : أحاديث مأثور از عامّه وخاصّه كه در ذيل به تفصيل آن اشاره مىگردد .
آيات قرآني :
لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ ، يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَيُثْبِتُ وَعِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ
« 1 » .
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ طِينٍ ثُمَّ قَضى أَجَلًا وَأَجَلٌ مُسَمًّى عِنْدَهُ ثُمَّ أَنْتُمْ تَمْتَرُونَ
« 2 »
وَقالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ
« 3 » .
وَقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
« 4 » و . . .
بنا بر تحليلي كه در آينده پيرامون مسأله نسخ خواهيم داشت ، بيان مىگردد كه مفاد آية أول فقط با طرح آموزه بداء سازگار است وارتباطي با نسخ ندارد ، ولذا اذعان به آية مساوى اقرار به بداء است .
آية دوّم بيانگر تغيير اجل مؤجّل وعدم تغيير اجل مسمّى است ، تحليل اين تغيير وعدم تغيير آن در گرو بحث بداء است .
آية سوّم به طرح آموزه سرّ قدر مىپردازد وحضرت حق را دائما در معيّت خلق مىداند ، واين ظهور در مرحله عمل ، جز با أساس مسأله بداء غير قابل توجيه است .
آية چهارم بيانگر حقيقت دعا وواقعيت آن است ، وچنانچه خواهد آمد پذيرش وضعي دعا جز اقرار به بداء نيست .
هامش
( 1 ) - رعد ، 38 - 39
( 2 ) - انعام ، 2
( 3 ) - مائده ، 64
( 4 ) - غافر ، 60