شود دل شعله چون بر ياد روئى * شوم تن شمع وسر تا پا بسوزم
كنم هرچند پنهان آتش جان * ميان انجمن پيدا بسوزم
خوشم با سوختن در آتش عشق * بهل تا من درين سودا بسوزم
در آنجا هركه باشد هرچه باشد * بسوزد ز آتشم هرجا بسوزم
كنم گر اقتباسى ز آتش قدس * وجود خويش سر تا پا بسوزم
بسوزد باطن وظاهر ز سوزم * اگر پنهان وگر پيدا بسوزم
ز سوز جان اگر حرفى نويسم * ورق را سر بسر يكجا بسوزم
چو فيض ار دم زنم از آتش عشق * زبان وكأم با لبها بسوزم
زاهدا قدح بردار اين چه غيرت خامست * زهد خشك را بگذار رحمت خدا عامست
خويش را چه مىسوزى جام مى بر آتش ريز * كيسهها چه مىدوزى نقدها ترا رامست
ذوق مى چو نشناسى شعله گر شوى خامى * آنكه مست جانان نيست عارف ار بود عامست
عشق كهنه صياديست ما چو مرغ نو پرواز * حال مهوشان دانه زلف دلبران دامست
جوش بادهء ما را نه خم فلك تنگست * پيش نالهء مستان غلغل ملك خامست
هرزه پويد إسكندر در درون تاريكى * آب زندگى باده چشمهء خضر جامست
پاى بر سر خود نِه دوست را در آغوش آر * تا به كعبهء وصلت دورى تو يك گامست
چون ز خويشتن رستى با حبيب پيوستى * ورنة تا ابد مىسوز كار وبار تو خامست
مستى منِ شيدا نيست كار امروزى * تا الست شد ساقى فيض دردىآشامست