سپس از آنچه در آن است پيروى نمايد ، خداوند به سبب آن او را از گمراهى هدايت كند ، و روز قيامت از سوء حساب او را در امان بدارد » .
و ابن أبى شيبه از ابو شريح خزاعى حديث آورده كه : « همانا اين قرآن سبب است يك طرف آن به دست خداست ، و يك طرف آن به دست شما ، پس به آن تمسك جوييد كه پس از آن ابدا گمراه و هلاك نخواهيد شد » .
و ديلمى از على [ عليه السلام ] آورده : « حاملان قرآن در سايهء خدا خواهند بود روزى كه جز سايهء او سايهاى نيست » .
و حاكم از حديثى از ابو هريره آورده : « صاحب قرآن روز قيامت مىآيد ، پس قرآن مىگويد : پروردگارا او را جاى ده ، پس تاج كرامت بر او پوشانده شود ، سپس مىگويد : پروردگارا او را بيفزا ، پروردگارا از او راضى شو ، پس از او راضى گردد ، و به او گفته شود : بخوان و بالا رو ، و به هر آيه حسنهاى برايش فزون گردد » .
و از عبد اللّه بن عمر آورده : « روزه و قرآن براى بنده شفاعت مىكنند » .
و از أبى در حديث آورده : « شما به سوى پروردگارتان با چيزى بهتر آن - يعنى قرآن - بازنمىگرديد » .
فصل دوم : آنچه دربارهء سورههاى خاصى رسيده
در فضيلت سورهء فاتحه :
ترمذى و نسائى و حاكم از أبىّ بن كعب مرفوعا حديث آوردهاند : « خداوند در تورات و انجيل مانند ام القرآن نازل ننموده ، و همان است سبع مثانى » .
و احمد و ديگران از عبد اللّه بن جابر حديث آوردهاند : « بهترين سوره در قرآن الحمد للّه ربّ العالمين است » .
و بيهقى در شعب و حاكم از انس حديث كردهاند كه : « أفضل قرآن الحمد للّه ربّ العالمين است » .
و بخارى از أبى سعيد بن المعلّى آورده : « عظيمترين سوره در قرآن الحمد للّه رب - العالمين است » .