عرضه داشتم : اينكه خداوند فرمود : ( در آن روز مالك شفاعت نباشد مگر كسى كه نزد خداى رحمان عهدى گرفته باشد ) ؟ فرمود : « ( يعنى ) مگر كسى كه با ولايت امير المؤمنين و امامان از فرزندانش عليهم السّلام خداى را ديندارى كرده باشد كه عهد نزد خداوند همين است . »
عرض كردم : اينكه فرموده : ( همانا كسانى كه ايمان آورده و كارهاى خوب و شايسته كردهاند خداى رحمان برايشان محبّت و دوستى ( عميقى ) قرار خواهد داد ) ؟ فرمود : « ولايت امير المؤمنين عليه السّلام همان مودّت و دوستىاى است كه خداى - تعالى - فرموده است . »
عرضه داشتم : ( همانا ما حقايق اين قرآن را تنها به زبان تو آسان و روان ساختيم تا بهوسيلهى آن متّقيان را مژدگانى و گروه سرسخت را هشدار دهى ) ( چهطور ؟ ) فرمود :
« البتّه خداوند آن را بر زبان او آسان داشت ؛ هنگامى كه امير المؤمنين عليه السّلام را به راهنمايى نصب فرمود . پس مؤمنان را مژده داد و كافران را از ( مخالفت ) آن برحذر داشت و اينان همانهايند كه خداوند آنان را در كتاب خود به عنوان لدّا ( - سرسختان ) يعنى كافران ياد كرده است . »
المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — صفحة 287
مساهمون: السيد هاشم البحراني
ص٢٨٧