تخطي إلى المحتوى الرئيسي

المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — صفحة 151

مساهمون:

ص١٥١
هم از اوست كه گفت : حديث‌مان داد مظفّر بن جعفر بن مظفّر علوى سمرقندى رضي اللّه عنه ، گويد : حديث‌مان آوردند محمّد بن جعفر بن مسعود و حيدر بن محمّد بن نعيم سمرقندى رحمه اللّه هردو از محمّد بن مسعود عيّاشى ، گفت : حديث‌ام آورد علىّ بن محمّد بن شجاع از محمّد بن عيسى ، از يونس بن عبد الرّحمان ، از علىّ بن ابى حمزه ، از ابو بصير ، گويد : حضرت جعفر بن محمّد صادق عليه السّلام درباره‌ى فرموده‌ى خداى - عزّ و جلّ - : ( روزى كه بعضى از آيات پروردگارت فرا رسد ، ايمان هيچ‌كس - در صورتى كه از پيش ايمان نياورده و يا در ايمان خود كسب خير و سعادت نكرده باشد - او را نفع نبخشد ) ، فرمود : « مراد ( حق تعالى ) خروج حضرت قائم عليه السّلام آن مورد انتظار از ما ( خاندان ) است . » سپس فرمود : « اى ابو بصير ! خوشا به حال شيعيان قائم ما كه در روزگار غيبت او ، منتظر ظهورش باشند و در زمان ظهورش ، او را اطاعت كنند ! [ آنان ] اولياى خدايند كه هيچ ترسى بر ايشان نيست و نه اندوهگين شوند . »
هامش
دستورات الاهى سعى و كوشش كرد و از گناه و معصيت پرهيز داشت تا وقتى روز موعود فرا رسيد و خورشيد عالم‌تاب امامت طلوع كرد ، ايمان آدمى دستش را بگيرد و باور ناقصى نباشد كه - خداى ناكرده - به حالش سودى نبخشد . ( مترجم )