1698 . كسى كه خدا را ياد كند ، خدا او را ياد مىكند .
1699 . كسى كه مرگ را ياد كند ، آرزوها را فراموش مىكند .
1700 . كسى كه مرگ را ياد كند ، از دنيا به مقدار كم راضى مىشود .
1701 . كسى كه دين داشته باشد ، خير دنيا و آخرت دارد .
1702 . كسى كه به قضا [ و قدر ] راضى باشد ، زندگيش گوارا مىشود .
1703 . كسى كه به قسمت الهى راضى باشد ، از آنچه از دست مىدهد غمگين نمىشود .
1704 . كسى كه از خودش راضى باشد ، خدايش را ناراضى مىكند .
1705 . كسى كه به مقدار كمى از رزق خدا راضى باشد ، خدا هم به عمل كم او راضى مىشود .
1706 . كسى كه به يتيمان رسيدگى كند ، به فرزندان او رسيدگى مىكنند .
1707 . كسى كه بى كفايت بالا برده شود ، بدون جنايت [ به بهانهاى ] ساقط مىشود .
1708 . كسى كه از پلههاى همت بالا رود ، همه او را تعظيم مىكنند .
1709 . كسى كه به باطل گرايد ، پشيمان شود .
1710 . كسى كه بر غير كشتى ما سوار شود ، غرق مىشود .
1711 . كسى كه ادبش بيشتر از عقلش باشد ، مانند چوپانى در بين گلههاى بسيار است [ و نمىتواند آنها را جمع و جور كند و سرگردان مىشود ] .
1712 . كسى كه عقلش زياد شود ، نصيبش كم مىشود . و خداوند به كسى عقل زياد نداده مگر اينكه آن را از رزق او به حساب آورد .
1713 . كسى كه علمش بيشتر از عقل او باشد ، علم و بال او مىشود .
1714 . كسى كه خداوند كرامتش را زياد كند ، سزاوار است كه مردم هم به او بيشتر اكرام كنند .
1715 . كسى كه دشمنى بكارد ، زيان درو مىكند .
المواعظ العددية — صفحة 267
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٦٧