خواهد يافت ) حقّ است ( هر يك اثر خود را مى بخشد ) 2 - و فال بد و واگيرى بيمارى از شخصى به ديگرى درست نيست ( اثر ندارد ) 3 - و بوى خوش و عسل و سوارى و نگاه كردن به سبزه افسونهائى هستند كه غمّها و اندوهها را مى زدايند و بيماران به آنها بهبودى مى يابند ( اين فرمايش و فرمايش سيصد و هشتاد و پنج و سيصد و هشتاد و شش و سيصد و نود و يك در بيشتر از نسخ نهج البلاغه نيست ما آنها را از نسخهء ابن ابى الحديد نقل نموديم ) .
393 - امام عليه السلام ( در بارهء همرنگ جماعت بودن ) فرموده است
: 1 - نزديك شدن بمردم در اخلاقشان ( مانند آنان در امر زندگانى رفتار نمودن موجب ) ايمنى است از كينههاشان ( چون كسى كه با مردم همرنگ باشد در امورى كه بر خلاف دين و مذهب نيست او را دوست داشته و كينهاش را در دل نمى گيرند ) .
394 - امام عليه السلام به يكى از كسانى كه با آن حضرت سخن مى گفت در حالى كه سخنى بر زبان راند كه مانند او را از گفتن چنان سخن كوچك مى پنداشتند ( در بارهء سخن بى جا ) فرمود :
1 - پرواز كردى پيش از پر در آوردن ، و بانگ زدى هنگام بچه بودن ( خلاصه ترا نمى رسيد كه چنين سخنى در محضر ما بگوئى ، يا سزاوار نبود كه چون تويى اين سخن را بگويد . سيّد رضىّ « رحمه اللّه » فرمايد : ) شكير در اينجا : اوّل پرى است كه در مرغ مى رويد پيش از آنكه قوّت يافته محكم گردد ،