قسمت دوم أز أوصاف ملائكه
( در اين فصل اعتماد مردم را از فريب متاع دنيا خوردن مذمّت فرموده سكرات و سختيهاى مرگ را ياد آوريشان مى نمايد ) : ( 12 ) خدايا ترا از هر عيب و نقصى منزهّ و مبرّى مى دانم كه آفرينندهء خلائق و پرستيده شده هستى ، به نيكوئى امتحان و آزمايشت براى خلق خود سرائى ( بهشت ) آفريدى ، و در آن خوانى گستردى كه شامل آشاميدنى و خوردنى و زنان و خدمتگزاران و قصرها و نهرها و كشتها و ميوهها است ، پس فرستادى دعوت كننده ( پيغمبر اكرم ) را كه ( مردم را ) بسوى آن بخواند ، پس اجابت دعوت كننده ننموده به نعمتهايى كه ترغيبشان نمودى رغبت نكرده به خوشيها كه تشويق فرمودى مشتاق نگشتند ( بلكه ) ( 13 ) به مردارى ( دنيا ) رو آوردند كه به خوردن آن رسوا گشتند ، و بر دوستى آن اتّفاق نمودند ، و هر كه به چيزى عاشق شود چشمش را كور ساخته و دلش را بيمار گرداند ( بطوريكه عيب آن را ننگريسته زشتيش را نيكو بيند ) پس او به چشمى كه ( مفاسد آن را ) نمى بيند مى نگرد ، و به گوشى كه ( حقائق را ) نمى شنود مى شنود ، خواهشهاى بيهوده عقل او را دريده و دنيا دلش را مرانده و شيفتهء خود نموده است ، ( 14 ) پس او بندهء دنيا است و بندهء هر كه چيزى از دنيا در