تعالى است ، و ياد دادنش براى كسى كه آن را ياد ندارد صدقه و بخشش است ، و آن انيس و همدم است در وحشت و ترسناكى و صاحب و يار است در تنهائى ، و سلاح و ابزار جنگ است بر دشمنان ، و آراستگى و خوبى دوستان است ، خدا بوسيلهء آن بلند ميگرداند گروهائى را كه قرار ميدهد ايشان را در خير و نيكى پيشوايانى كه از آنان پيروى ميكنند ، كارهاشان نگريسته مىشود ( مردم كارهاشان را مينگرند ) و آثار و نشانههاشان اقتباس و بهره برده مىشود ، فرشتگان در دوستى ايشان راغب و خواهاناند ، هنگام نماز خواندن آنان ( براى ميمنت و نيكى ) بالهاشان را با ايشان ميمالند ، زيرا علم و دانش زندگى دلها است ، و روشنى ديدهها از كورى ( جهل و نادانى ) است ، و توانائى تنها از ضعف و ناتوانى است ، خدا حامل و دارندهء آن را در سراهاى نيكوكاران فرود مىآورد ، و مجالس و جايگاههاى
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 78
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٧٨