16 - حضرت ابو الحسن الماضى ( امام هفتم موسى بن جعفر ، عليه السّلام كه آن بزرگوار را ابو الحسن الماضى گفتهاند براى اينكه او و فرزندش حضرت على بن موسى در يك عصر و روزگار هر دو مكنّى به ابو الحسن بودهاند حضرت موسى بن جعفر را ابو الحسن ماضى و ابو الحسن اوّل و حضرت على بن موسى را ابو الحسن ثانى گويند ) فرموده : ( در جايى كه سزاوار است ) حق و راستى و درستى را بگو و اگر چه در ( گفتن ) آن هلاك و تباهى ( ضرر و زيان ) تو باشد ، زيرا در ( پايان ) آن هلاك و تباهى نجات و رهائى ( نفع و سود ) تو است ، و باطل و نادرستى را رها كن ( مگو ) و اگر چه در آن نجات ( نفع و سود ) تو باشد ، زيرا در ( پايان ) آن نجات هلاك ( ضرر ) تو است .
17 - حضرت ابو عبد اللَّه ( امام صادق ، عليه السّلام ) فرموده : محقّقا من حديث و سخنى را براى مردى حديث كرده و بيان ميكنم پس آن مرد ميرود و آن حديث را از من آنچنان كه شنيده نقل مىكند ، من به اين سبب لعن و نفرين و براءت و بيزارى از او را حلال و روا ميدانم ( زيرا حديث و سخن مرا
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 205
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٠٥