و او را بر ايشان به تحيّت و درود اختصاص ده ، و روبروى او بنشين ، و پشت سرش منشين ، و بچشمانت چشمك مزن ، و بدستت اشاره مكن ، و بر خلاف گفتار او بسيار مگو فلانى ( چنين ) گفته و فلانى ( چنان ) گفته ، و از طول صحبت و درازى گفتگويش دلتنگ و بىآرام مشو ، جز اين نيست كه مثل و مانند عالم مثل درخت خرما است كه چشم به راه او بوده تا هنگامى كه چيزى ( خرمائى ) از آن براى تو بيافتد ، و اجر و مزد عالم ( نزد خداى تعالى ) از روزهگير ( روزها و ) به پا ايستادهء ( شبها و ) جنگجوى در راه خدا بزرگتر است ، و هر گاه عالم بميرد در اسلام رخنه و شكافى روى دهد كه تا روز رستاخيز چيزى آن را نمىبندد .
6 - از اسحاق پسر عمّار رسيده كه گفته : به حضرت ابى عبد اللَّه ( امام صادق ، عليه السّلام ) گفتم ( پرسيدم ) : كسى كه
بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 177
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٧٧