فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآَيَاتِهِ أُولَئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُمْ مِنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ ( 37 )
پس كيست ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ بندد يا آيات أو را تكذيب كند ؟ اينان كساني هستند كه نصيبشان از آنچه مقرّر شده به ايشان خواهد رسيد ، تا آن گاه كه فرشتگان ما به سراغشان بيايند كه جانشان بستانند ، مىگويند : « آنچه غير از خدا مىخوانديد كجاست ؟ » مىگويند : « از [ چشم ] ما ناپديد شدند » وعليه خود گواهى مىدهند كه آنان كافر بودند . ( 37 )