مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 117 )
مثَل آنچه [ آنان ] در زندگى اين دنيا [ در راه دشمنى با پيامبر ] خرج مىكنند ، همچون مثلِ بادي است كه در آن ، سرماى سختى است ، كه به كشتزار قومي كه بر خود ستم نمودهاند بوزد وآن را تباه سازد وخدا به آنان ستم نكرده ، بلكه آنان خود بر خويشتن ستم كردهاند . ( 117 )