إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 24 )
در حقيقت ، مَثَلِ زندگى دنيا بسان آبى است كه آن را از آسمان فرو ريختيم ، پس گياه زمين - از آنچه مردم ودامها مىخورند - با آن درآميخت ، تا آن گاه كه زمين پيرايهء خود را برگرفت وآراسته گرديد وأهل آن پنداشتند كه آنان بر آن قدرت دارند ، شبى يا روزى فرمان [ ويراني ] ما آمد وآن را چنان درويده كرديم كه گويى ديروز وجود نداشته است . اين گونه نشانهها [ ى خود ] را براي مردمى كه انديشه مىكنند به روشنى بيان مىكنيم . ( 24 )