وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )
و [ نيز ] بر آن سه تن كه بر جاى مانده بودند ، [ وقبول توبهء آنان به تعويق افتاد ] تا آنجا كه زمين با همهء فراخىاش بر آنان تنگ گرديد ، واز خود به تنگ آمدند ودانستند كه پناهى از خدا جز به سوى أو نيست . پس [ خدا ] به آنان [ توفيق ] توبه داد ، تا توبه كنند . بي ترديد خدا همان توبهپذير مهربان است . ( 118 )