لَقَدْ تَابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَحِيمٌ ( 117 )
به يقين ، خدا بر پيامبر ومهاجران وأنصار كه در آن ساعت دشوار از أو پيروى كردند ببخشود ، بعد از آنكه چيزى نمانده بود كه دلهاىِ دستهاى از آنان منحرف شود . باز برايشان ببخشود ، چرا كه أو نسبت به آنان مهربان ورحيم است . ( 117 )