فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ
2 و به اين سبب خازن بهشت را رضوان گويند . چه تا به اين مقام نرسد از نعيم بهشت نيابد
وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ
3 . و بعد از آن بايد كه قدرتش در قدرت او تعالى منتفى شود تا قدرت خود را به هيچ مغاير قدرت او نداند و آن را مرتبهء توكل خوانند ،
وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً
4 . و بعد از آن بايد كه علمش در علم او تعالى منتفى شود تا به خودى خود هيچ نداند و اين مرتبه را تسليم خوانند ،
وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً
5 . و بعد از آن بايد كه وجودش در وجود او منتفى شود تا به خودى خود هيچ نباشد و اين مقام اهل وحدتست ،
أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ
6 و اگر سالك اين طريق نسپرد و بر حسب ارادهء خود رود ارادت او هواهاى مختلف مخالف حق اقتضا كند ،
وَ لَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْواءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَّ
7 .
پس از هواى خود ممنوع نشود .
وَ حِيلَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ ما يَشْتَهُونَ
8 در سخط خداى تعالى افتد ،
أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ
9 . و هواى او را بهاويه رساند تا باغلال و سلاسل نامرادى كل مغلول و مقيد گردد و نامرادى وصف مماليك است و به اين سبب خازن هاويه را مالك خوانند و بعد از اين بازاء درجهء توكل دركهء خذلان بود ،
وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ
10 . و بازاء درجهء تسليم دركهء هوان بود ،
وَ مَنْ يُهِنِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُكْرِمٍ
11 . و بازاء درجهء وحدت دركهء لعنت ،
أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ
12 . تا همچنانكه انتفاء قدرت و علم و وجود طايفهء اول اقتضاى قدرت نامتناهى و علم ذاتى و هستى جاودانى كرد ،
وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
13 استعداد اين قوم به اين صفات اقتضاى عجز نامتناهى و جهل كلى و نيستى هميشگى كند .
ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ
14 .